Curse of the Pyramid ही एक थरारक आणि रहस्यमय मराठी हॉरर कथा आहे, ज्यात मिसरच्या पिरॅमिडमधून आलेलं एक छोटं बीज दोन जणांच्या आयुष्याला बदलून टाकतं. राजने मिसरहून आणलेल्या एका सोनेरी डब्यातून सुरू झालेला हा शाप, एका निष्पाप फुलामध्ये उमलून भयानक रूप घेतो.
सोनेरी डबा आणि तीन लाल बिया
एक शांत, मंद प्रकाशाची रात्र होती. अदिती खिडकीजवळ बसून हातात जुनं सोनेरी डबं धरून होती. डब्याच्या आतल्या तीन लाल बिया हलक्या प्रकाशात चमकत होत्या, जणू त्या अजूनही जिवंत आहेत असं भासत होतं.
“राज… या बिया इतक्या गरम का आहेत?” अदितीने विचारलं.
राजच्या चेहऱ्यावर ताबडतोब अस्वस्थता दिसली. तो म्हणाला,
“त्या पिरॅमिडच्या आत एका गुप्त खोलीत सापडल्या. लोक त्याला Curse of the Pyramid म्हणतात.”
अदिती हादरली. तिला शाप, पिरॅमिड आणि लाल बिया यांचा संबंध अजिबात समजत नव्हता.
पिरॅमिडमधील गुप्त कक्षाचा भयानक अनुभव
राजने खोल श्वास घेतला आणि त्याचा मिसरचा अनुभव सांगू लागला.
तो म्हणाला,
“पिरॅमिडच्या आत एक अरुंद मार्ग होता. तिथं धुळीचा गंध, घुसमटणारा धूर आणि दगडी भिंतींवर कोरलेली चेहऱ्यांची रांग होती. आमचा गाईड अब्दुल पुढे गेला होता, आणि आम्ही दोघे, मी आणि देशमुख, आत अडकून पडलो.”
धूर वाढत होता. मशालीच्या प्रकाशात दगडांवर सावल्या नाचत होत्या.
आणि अचानक त्यांना दिसली एक पट्ट्यांनी झाकलेली स्त्री, डोळे उघडे, पण निशब्द.
तिच्या हातातच होता हा सोनेरी डबा.
देशमुख घाबरून ओरडला,
“धूर वाढणार! ती हालेल! बिया घे!”
राजने कंप पावलेल्या हातांनी तिच्या पट्ट्या हलक्या हाताने बाजूला केल्या…आणि पहिल्यांदा त्याने त्या लाल बिया पाहिल्या.
त्या क्षणी राजच्या मागे कोणीतरी उभं असल्यासारखं वाटलं, पण तो फक्त धूर आहे असं समजून दुर्लक्ष करून ते बाहेर पडले.
तीन महिन्यांनी — लग्नाचा दिवस
तीन महिने शांत गेले. अदिती आणि राजचं लग्न ठरलं.
लग्नाच्या गडबडीतही अदितीचा चेहरा फिकट होता. तिचे हात थंड, तिच्या डोळ्यांत एक विचित्र शांतता होती, जणू तिला काहीतरी आधीच माहीत होतं.
“राज… तुला काही दाखवायचं आहे,” ती मंद आवाजात म्हणाली.
ती त्याला खोलीत घेऊन गेली.
कुंड्यातून उमललेलं “शापित फुल”
खिडकीजवळ एक छोटं मातीचं कुंडं होतं.
माती हलत होती, जणू तिच्या आत काहीतरी श्वास घेत होतं. त्यातून उगवलं होतं एक पांढरं फुल. त्या फुलाच्या पाकळ्या… हळुवारपणे श्वास घेत असल्यासारख्या हलत होत्या.
राज थरथरला. “अदिती… हे काय आहे?”
ती शांत हसली.
“शाप जळत नाही राज… तो उगवतो.”
फुलावरचे लाल ठिपके अगदी लाल बियांसारखेच होते. आणि ते ठिपके… जणू हलत होते.
लग्न रात्री आलेलं पत्र
लग्नाची वेळ झाली. लोकांमध्ये प्रकाश, संगीत आणि उत्साह होता. पण अंधाराशी भिडत, अदितीच्या छातीवर लावलेलं फुल…
जणू गर्द सावल्यांकडे पाहत हलत होतं. तेवढ्यात एक पत्र आलं, देशमुखचं. त्यात लिहिलं होतं,
“राज… ते बीज साधं नव्हतं.
ते जे स्पर्शतं त्यात लाल ठिपके पसरतात.
मी टिकू शकलो नाही. सावध राहा…
The Curse of the Pyramid is alive.”
राजच्या हातातून पत्र खाली पडलं.
अंतिम थरकाप — फुलाचा श्वास
राज धावत अदितीकडे गेला. अदिती सोफ्यावर पडलेली होती. डोळे उघडे—पण रिकामे. शरीर थंड… पण पूर्ण मृत नव्हतं. तिच्या छातीवरचं तेच पांढरं फुल पूर्ण लाल झालेलं, आणि त्याच्या पाकळ्यांमधून उबदार श्वासासारखा हलका स्पंदन जाणवत होता.
राजचं हृदय धडधडलं. आणि मग, त्याच्या कानाजवळून एक थंड कुजबुज गेली, “शाप संपत नाही… तो पुढचं शरीर शोधतो.”
खिडकीचा वारा थांबला. पण खोलीत अजूनही श्वास घेण्याचा मंद आवाज ऐकू येत होता.
ही Curse of the Pyramid कथा एक साध्या बीजापासून सुरू होते, पण अखेरीस ती प्रेम, भीती आणि अलौकिक शक्तींच्या मिश्रणात उतरते. लाल बिया, पांढरं फुल आणि अदितीचं बदललेलं अस्तित्व, हे सगळं दाखवतं की शाप कधीही संपत नाही; तो फक्त नवीन घर शोधतो.