Blog

ब्रिटिश भारतातील भुताटकी सुरुवात

ही एक जुनी Indian Ghost Story आहे, ब्रिटिश भारताच्या काळात घडलेली, पण आजही तिच्या सावल्या इतिहासाच्या अंधाऱ्या पानांवर रेंगाळत आहेत. त्या काळात भारतात अनेक इंग्रज अधिकारी राहत होते, काहींनी येथे सत्ता गाजवली, तर काहींना या भूमीने कायमची शांतता दिली… कायमची.
अशीच एक गोष्ट आहे मेजर ब्राउन नावाच्या एका इंग्रज अधिकाऱ्याची, आणि त्याच्या बंगल्याची, जिथे प्रत्येक शुक्रवारी रात्री काहीतरी अनाकलनीय घडायचं.

बंगला – एका सुंदर स्वप्नाची सुरुवात

मेजर ब्राउन नुकताच इंग्लंडहून भारतात आला होता. त्याच्यासोबत होती त्याची नवविवाहित पत्नी, सुंदर, निरागस आणि आशावादी. नव्या देशात नवीन सुरुवात करण्याचं त्यांचं स्वप्न होतं. काही दिवस ते हॉटेलमध्ये राहिले, आणि मग त्यांना सापडला तो बंगला, एक मोठं आवार, हिरवीगार बाग, आणि दोन टेनिस कोर्ट असलेला स्वर्गासारखा परिसर.

त्या बंगल्याचा मालक एक वृद्ध जमीनदार होता, गोरा, शांत आणि नम्र.
“साहेब, हे घर तुमच्यासाठीच आहे,” त्याने हसत सांगितलं.
त्याने घरात हवी ती दुरुस्ती करून दिली, फर्निचर आणून दिलं, आणि काही दिवसांत मेजर व त्यांची पत्नी त्या बंगल्यात राहायला गेले.

सुरुवातीचे दोन आठवडे त्यांच्या आयुष्यातील सर्वात सुखाचे दिवस होते. मेजर सकाळी ऑफिसला जात असे, पत्नी बागेत वेळ घालवीत असे. संध्याकाळी दोघे मिळून टेनिस खेळत, पुस्तकं वाचत आणि इंग्लिश ग्रामोफोनवर संगीत ऐकत. त्या बंगल्यात सर्व काही सुंदर होतं, पण मग, जसं प्रत्येक Indian Ghost Story मध्ये असतं, तसं एक दिवस काहीतरी बदललं.

मध्यरात्रीचं भयावह वळण

एक रात्रीची गोष्ट, हवा शांत होती, आकाशात ढग नव्हते, आणि वेळ होती मध्यरात्रीची.
घड्याळाने बारा ठोके मारले.
मेजर आपल्या पत्नीबरोबर पलंगावर होता. दोघं नुकतीच झोपायला गेली होती. बाहेर पूर्ण अंधार आणि घरात शांतता. पण अचानक,

ठक… ठक… ठक…
कॉरिडॉरमधून पावलांचा मंद आवाज येऊ लागला.

मेजर उठला. “कोण आहे तिकडे?” त्याने हळू आवाजात विचारलं.
उत्तर आलं नाही.
आवाज मात्र वाढत गेला, जणू कुणीतरी हळूहळू त्यांच्या खोलीकडे येत होतं.
दार बंद होतं, पण कडी लावलेली नव्हती.

तीन सावल्या – आत्म्यांचा तिघाडा

काही क्षणांनी दार आपोआप उघडलं,
आणि आत आल्या तीन सावल्या.

पहिली सावली – एक गोरा पुरुष, पांढरा झगा घातलेला.
दुसरी – एक गोरी स्त्री, तिच्या चेहऱ्यावर वेदनेचं छायाचित्र.
तिसरी -एक काळी भारतीय आया, केस मोकळे सोडलेली.

त्यांच्या पावलांचा आवाज नव्हता. ते जमिनीवर तरंगत होते, जणू जिवंत नव्हतेच.
त्या खोलीभर फिरू लागल्या, पलंगाभोवती, आरशाजवळ, ड्रेसिंग टेबलाजवळ…
त्या काहीतरी शोधत होत्या.
मेजर आणि त्याची पत्नी दगडासारखे थिजले होते ,त्यांनी फक्त पाहिलं, पण काही बोलले नाहीत.

काही क्षणांनी त्या तिन्ही सावल्या खोलीतून बाहेर गेल्या.
त्यांच्या हालचाली कॉरिडॉरमध्ये ऐकू येत राहिल्या, आणि मग ,शांतता.
भयानक, पूर्ण शांतता.

दुसऱ्या दिवशीचं सत्य

मेजर ब्राउनने स्वतःला सावरलं आणि पत्नीच्या शेजारी पाहिलं ,ती बेशुद्ध पडली होती.
त्याने धावत बाहेर जाऊन नोकरांना बोलावलं. सगळे घाबरून आले.
तेव्हा पुढे आला एक वृद्ध चौकीदार आणि म्हणाला,
“साहेब, या घरात पूर्वी एक जज पिअर्सन राहायचा. त्याने एका निरपराध तरुणाला फाशीची शिक्षा दिली होती. त्या तरुणाच्या आईवडिलांनी शाप दिला, ‘तुझं बाळ माझ्या मुलासारखंच मरेल!’

आणि साहेब… काही दिवसांनी त्या न्यायाधीशाचा मृतदेह त्याच्या पत्नी आणि आयासह सापडला.
सगळ्यांच्या पायावर साप चावल्यासारख्या दोन लहान जखमा होत्या.
पण साप कुठून आला, कुठे गेला, कुणालाच कळलं नाही.”

त्या दिवसापासून प्रत्येक शुक्रवारी रात्री, ते तिघे परत येतात,
त्यांच्या हरवलेल्या बाळाचा शोध घेत.

मेजर ब्राउनचा न्याय

दुसऱ्याच दिवशी मेजर ब्राउनने घर रिकामं केलं.
त्याने जमीनदारावर कोर्टात दावा दाखल केला,
“मला सांगितलं गेलं नाही की या घरात भुताटकी आहे.”

न्यायाधीशाने तपास केला आणि स्वतः त्या बंगल्यात एक शुक्रवार रात्र घालवली.
पुढच्या दिवशी त्याने आपल्या आदेशात लिहिलं,

“मालकाला हे सत्य माहीत असूनही त्याने ते लपवलं. त्यामुळे त्याला कोणतंही भाडं मिळणार नाही.”

शेवटचा शाप – कायमचं भय

काही वर्षांनी त्या घराचं पाडकाम झालं.
त्या जागी आता एक मोठी सरकारी इमारत उभी आहे.
पण आजही, पावसाळ्यातल्या शुक्रवारी रात्री, त्या परिसरातून जाणारे लोक सांगतात,
त्यांना अजूनही एका बाळाचं रडणं ऐकू येतं… आणि आयेचा आवाजही…

“चूप… बाळा चूप… तुझी आई येते आहे…”

ही Indian Ghost Story केवळ भीतीबद्दल नाही, ती एक दु:खद सत्यकथा आहे.
ती सांगते की काही आत्मे शांती मिळवण्यासाठी वर्षानुवर्षं भटकत राहतात.
मेजर ब्राउन आणि त्याची पत्नी तर वाचले, पण त्यांचा अनुभव आजही इंग्रजी बंगल्यांच्या गाभाऱ्यांतून प्रतिध्वनीत होतो.

Disclaimer: ही कथा काल्पनिक असून केवळ मनोरंजनासाठी आहे.