अंधाराचा पहिला स्पर्श
काळोख इतका दाट होता की जणू अंधारालाच आकार आला होता. त्या अंधारात मी एकटा होतो, पूर्णपणे हरवलेलो. मी एक प्रवासी, साहसाच्या शोधात, अमेरिकेतील प्रसिद्ध मॅमथ गुहा पाहायला आलो होतो. ही माझी पहिलीच Marathi Cave Horror Story मध्ये न बसणारी प्रत्यक्ष अनुभवलेली घटना ठरणार होती, हे मला तेव्हा माहीत नव्हतं. सुरुवातीला सगळं सुंदर होतं. थंडगार हवा, दगडांच्या भिंतींवरून परत येणारा टॉर्चचा प्रकाश आणि दूरवरून येणारे हलकेसे आवाज वातावरण शांत बनवत होते.
अरुंद पायवाट आणि चुकीचा निर्णय
गाईडला न सांगता मी एक वेगळी, अनोळखी पायवाट पकडली. ती वाट अरुंद, अंधारी आणि ओलसर होती. भिंतींवरून पाणी ठिपक्यांनी खाली पडत होतं आणि जमिनीवरून कुजलेल्या वासाने भरलेली हवा माझ्या नाकात घुसत होती. काही वेळातच मला जाणवलं की मी चुकीच्या दिशेने चाललो आहे. मागे फिरलो तर काहीच दिसत नव्हतं. फक्त दगड, सावल्या आणि एक भयानक शांतता माझ्या भोवती उभी राहिली.
टॉर्चचा शेवटचा प्रकाश
माझी टॉर्च मंद होत चालली होती. प्रकाशाच्या शेवटच्या किरणांनी भिंतींवर विचित्र विकृत आकार तयार केले. जणू काहीतरी हलल्यासारखं वाटत होतं. मी स्वतःला समजावत राहिलो की भीती वाटण्याचं कारण नाही, मी फक्त रस्ता चुकलोय. पण अंधार वाढत गेला तसं माझा आत्मविश्वास कमी होत गेला. शेवटी टॉर्च बंद झाली आणि मी पूर्ण अंधारात बुडालो. त्या क्षणी मला माझा जड, घाबरलेला श्वासच ऐकू येत होता. त्या अंधारात उभी राहून मला जाणवलं की मी एका खऱ्या अर्थाने Marathi Cave Horror Story च्या मध्यभागी आहे.
गुहेतला प्रतिध्वनी की कोणीतरी?
मी मोठ्याने ओरडलो – हॅलो, कुणी आहे का तिथं? पण माझाच आवाज गुहेतून परत घुमला. जणू कुणीतरी माझंच ओरडणं परत करत होतं. आणि मग अचानक शांततेत बदल जाणवला. टप… टप… टप… असा आवाज दुरून जवळ येत होता. एखादा मनुष्य नव्हे, एखादं जनावर चालत असल्यासारखा आवाज. चार पायांवर चालणाऱ्या एखाद्या जीवासारखा.
अमानवी पावलांची चाहूल
तो आवाज काही वेळा दोन पायांवर आणि मग पुन्हा चार पायांवर चालल्यासारखा वाटत होता. त्या जनावराचा श्वास, त्याच्या पावलांचा दाब, हवेतला कुजका वास हे सर्व मिळून हा अनुभव एका भयावह Marathi Cave Horror Story प्रमाणेच वाटत होता. माझ्या अंगावर शहारे आले. मी श्वास रोखून उभा राहिलो. वातावरणात कुजलेल्या मांसाचा आणि जुन्या रक्ताचा वास दाटून गेला.
भीती आणि पहिली झुंज
भीतीने मी जमिनीवरील दगड उचलला आणि थरथरत्या हातांनी फेकला. धाड असा आवाज झाला आणि तो प्राणी मागे कोसळला. काही क्षणात वातावरणात शांतता पसरली. पण मला जाणवलं की तो मेलेला नव्हता, फक्त जखमी झाला होता. माझा मेंदू सुन्न झाला आणि मी मागे वळून अंधारात धावू लागलो.
प्रकाशाची एक किरण
काही अंतरावर मला दूरवर प्रकाश दिसला. गाईड. मी ओरडत त्याच्याकडे धावलो. त्याने मला पकडलं आणि काय झालं ते विचारलं. मी थरथरत सगळं सांगितलं. त्याने शांत आवाजात सांगितलं की चल, पाहूया तो जीव. माझ्या मनात भीतीचं वादळ सुरू होतं, पण मी त्याच्यासोबत परत त्या जागी गेलो.
अंधारातले पांढरे शरीर
त्या जागी जे पाहिलं ते आजही मला झोपून देत नाही. जमिनीवर पडलं होतं एक पांढरं शरीर. त्वचा रक्तविरहित, पारदर्शक, केस पातळ आणि डोळ्यांच्या जागी काळे, खोल कप्पे. त्या प्राण्याच्या तोंडातून अजूनही हलका श्वास बाहेर येत होता.
गाईडने पिस्तूल काढलं. तेवढ्यात तो जीव थरथरला. डोकं वर केलं. आणि काही आवाज काढले.
शेवटचा श्वास आणि भीषण सत्य
ते आवाज ना जनावराचे होते ना माणसाचे. जणू हजारो वर्षांनी कुणीतरी बोलायचा प्रयत्न करत होतं. मग त्याचं शरीर वळलं आणि आम्ही त्याचा चेहरा स्पष्ट पाहिला. काळे रिकामे डोळे, नाक दाबलेलं आणि तोंडातून ओघळणारा रक्ताळलेला द्रव.
तो माणसासारखा होता पण माणूस नव्हता.
गाईड थरथरला आणि कुजबुजला की हा राक्षस नाही, हा तर माणूस आहे.
त्याच क्षणी मला आठवलं की या गुहेत एके काळी काही लोक राहत होते. रोगातून बरे होण्यासाठी. एकांतात. अंधारात. कदाचित हा त्यांच्यातलाच एक. प्रकाशाशिवाय, एकटेपणात आणि काळाच्या गर्तेत अडकलेला. मानवापासून काहीतरी वेगळं बनलेला.
त्याचा अंतिम शब्द
तो जीव शेवटचा श्वास घेत म्हणाला.
मला मदत करा.
त्याचं डोकं खाली झुकलं.
आणि तो शांत झाला.
Disclaimer: ही कथा काल्पनिक असून केवळ मनोरंजनासाठी आहे.
