कोकणातल्या जुन्या वाड्यांभोवती अनेक कथा फिरतात. काही फक्त अफवा… आणि काही इतक्या जवळून घडतात, की त्या विसरणं अशक्य होतं. ही आहे marathi haunted wada story, देवगिरी वाड्यात घडलेली, जिथे “भूत” दिसत होतं… पण सत्य त्याहूनही भयाण निघालं.
देवगिरी वाडा: शांत दिसणारा पण अस्वस्थ
कोकणातल्या खोल भागात, समुद्रकिनाऱ्यापासून काही मैलांवर एक जुना वाडा उभा होता, देवगिरी वाडा. काळानं झिजलेला, शेवाळानं झाकलेला आणि सतत ओलसर वाऱ्यानं हुंकारणारा. त्या वाड्यात डॉक्टर सचिन देशमुख काही दिवस राहायला आला होता. त्याचा जिवलग मित्र गौरव कारखानीस नुकताच लग्न ठरवून, त्याच्या होणाऱ्या बायकोसह काही दिवस गावाकडच्या हवेत विश्रांती घ्यायला आला होता. गौरवचा आग्रह होता , “सचिन, तू ये ना दोन दिवस. हा वाडा मोठा आहे, समुद्राजवळचं ठिकाण आहे, आणि तुला शांतता मिळेल.” डॉक्टर तयार झाला. पण त्या वाड्यात शांतता नव्हती… काहीतरी जिवंत, पण अदृश्य… तिथं फिरत होतं.
पहिली रात्र: अंधारातला स्पर्श
पहिल्याच रात्री वादळ आलं. वीज चमकत होती. सगळे झोपायला गेले. डॉक्टर आपल्या खोलीत पुस्तक वाचत बसला. अचानक त्याला आठवलं, स्टेथोस्कोप खाली हॉलमध्ये राहिलंय. तो दिवा घेऊन खाली उतरला. वाड्यात प्रचंड शांतता होती. पायऱ्या किरकिरत होत्या…
टक…
टक…
टक…
पाठीमागे कुणीतरी चालतंय असं त्याला वाटलं. तो थांबला. आवाजही थांबला. तो वळून पाहतो, पण तिथं कोणी नाही. अचानक त्याचा पाय घसरला. दिवा खाली पडून विझला.
अंधार! घुसमटून गेलेला अंधार.
तो हाताने रेलिंगला धरतो, पण रेलिंगऐवजी त्याच्या बोटांना काहीतरी थंड, ओलं, हाडकुळं हातासारखं जाणवतं…
ते हललं. जिवंत होतं.
“तो चेहरा…” – भीती वाढते
डॉक्टर घाबरून वर धावला. दुसऱ्या दिवशी सकाळी गौरवची होणारी बायको नेहा आली. डोळ्याखाली वर्तुळे. आवाज थरथरत होता.
“डॉक्टर… भूतं असतात का?”
ती म्हणाली,
“दर रात्री माझ्या खोलीत… दाराच्या मागे… एक चेहरा दिसतो. काळसर, सुरकुतलेला, डोळे चमकणारे.”
त्यानंतर गौरवची आई, मालतीताई, म्हणाली , “मला पण रात्री जिन्यावर कुणीतरी चालताना दिसतं…”
आता डॉक्टरला कळलं, हा योगायोग नाही.
सत्याचा सामना: वाड्याच्या माथ्यावर
त्या रात्री पुन्हा वादळ आलं. बारा वाजता… एक किंकाळी वाड्यात घुमली. नेहा जमिनीवर कोसळलेली होती. डोळे उघडे… ओठांवर फक्त शब्द,
“तो चेहरा…”
आता शोध घ्यायचाच होता. वरच्या मजल्यावर एक जुनी trap-door होती. तिथून जिना वर जात होता, अंधारात.
डॉक्टर वर गेला… आणि क्षणातच… काहीतरी काळसर, माणसासारखं पण वेड्यासारखं, गुरगुरणारं त्याच्यावर कोसळलं! नख गळ्यात खुपसली गेली. कंदील पडला. प्रकाशात दिसलं, भूत नाही.
माणूस.
भूत नव्हतं… पण काहीतरी अधिक भयानक
पोलिसांनी सांगितलं, हा वाड्याचा जुना मालक होता. वेडा झाल्यामुळे पागलखान्यात पाठवलेला. काही दिवसांपूर्वी तिथून पळून आला होता… आणि वाड्यात लपून राहत होता. रात्री फिरायचा. लोकांवर झेपावायचा. दिवसा लपायचा.
त्याचं वेडेपण… तेच “भूत” बनलं होतं.
शेवटचा थरार
गौरव आणि नेहा वाडा सोडून गेले. डॉक्टर मात्र त्या रात्रीचा स्पर्श विसरू शकला नाही… तो थंड, ओला, हाडकुळा हात…
जो आजही… स्वप्नात येऊन… त्याच्या हाताला स्पर्श करतो.
ही marathi haunted wada story भूतांपेक्षा माणसाच्या विक्षिप्त मनाची भीती अधिक भयानक कशी असू शकते, हे दाखवते. कधी कधी, भूत नसतं… पण त्याहूनही भयानक काही असतं , जिवंत… पण विक्षिप्त.
