Blog

प्रस्तावना – वार्ड क्रमांक ७ | एक Marathi Horror Story

कधी कधी शांतता म्हणजे फक्त शांतता नसते… ती दडलेली किंकाळी असते. ही एक थरकाप उडवणारी Marathi Horror Story आहे — एक हॉस्पिटल भयकथा, जिथं मृत अजूनही ड्युटीवर आहेत. सरकारी रुग्णालय, रात्रीची पाळी, आणि एक जुना वार्ड जो कधीच पुन्हा उघडला गेला नाही… “वार्ड क्रमांक ७” ही कथा तुम्हाला झोप लागल्यानंतरही त्रास देईल.

रात्रीची ड्युटी आणि शांत रुग्णालय

मी त्या जुन्या सरकारी रुग्णालयात रात्रीची ड्युटी करत होतो. नावानं ‘कंपाऊंडर’, पण इथं सगळं काम आमचंच. रात्रीच्या शिफ्टची वेगळीच हवा असते. हॉलमधला एकच जुना पंखा चालायचा, त्याचा आवाज… आणि डेटॉलचा तीव्र वास… आणि मध्येच कुठल्यातरी वार्डमधून येणारा रडण्याचा आवाज. पण सगळ्यात मोठा होता तो शांतपणा.

ती रात्र वेगळी होती. दिवे येत-जात होते. दिवे झट्कन मावळत होते, नंतर पुन्हा चमकत होते. माझ्या टेबलवरील दिवा फक्त एकाच कोपऱ्यात उजेड पोचवत होता. बाकी सगळीकडे अंधार..

पहिल्यांदा बेल वाजली

मग तो आवाज ऐकू आला.

ड्रिंन्न्न्ग… ड्रिंन्न्न्ग…

एक जुनी बेल वाजली. मी माझं डोकं वर करून ऐकलं. आवाज येत होता तो शेवटच्या गॅलरीतून. जिथे वार्ड क्रमांक सात होता. तो शिल्लक राहिलेला वार्ड. ज्याला दशकांपूर्वी सील करून टाकलं होतं. एका भीषण आगीच्या नंतर.

मी स्वत:ला समजावलं. ‘कदाचित वार्ड सहाव्या वार्डची बेल असेल. आवाज चुकीचा येत असेल.’ पण मनातल्या मनात मला माहीत होतं. वार्ड सिक्स म्हणजे प्रसूती विभाग. तिथलं बेल वेगळी आहे, मऊ आवाज करणारी होती. पण हा आवाज जुना, गंजलेल्या लोखंडासारखा होता.

पहिल्या रात्री मी दुर्लक्ष केले. पण मग ती बेल रोज वाजू लागली. अंधार उजाडायच्या वेळी. दररोज. आणि त्याबरोबरच त्या गॅलरीजवळचा एक दिवा नेहमी सुरू-बंद व्हायचा. जणू काही कोणी तिथं उभं आहे, आणि आमच्याकडे बघत आहे.

जुन्या फाइल्समधलं गुपित – हॉस्पिटल भयकथा

माझी चौकशी सुरू झाली. जुन्या फाइल्स, रजिस्टर्स पाहिले. १९८३ च्या एखाद्या जुन्या अंकात एक छोटी बातमी सापडली. “सदर रुग्णालयातील आगीत सात रुग्णांचा मृत्यू.” कारण: ‘अज्ञात’. पण हॉस्पिटलच्या एका मामांनी गुपचूप सांगितलं, “त्या आगीत कोणी मेलं नाहीत, साहेब. ते आधीच मेले होते. फक्त… त्यांना ठेवलं होतं.”

त्याने मला एक नकाशा दाखवला. वार्ड सात च्या खाली एक जुनी (शवागार) ची खोली होती. एक गुप्त बोगदा होता जो रुग्णालयाला जवळच्या गावातल्या एका जुन्या देवघरला जोडायचा. त्या गावात एक पूजाअर्चा करणारे एक जहाल वैद्य होते. ते एक ‘उपचार’ करायचे. जे रुग्ण औषधोपचाराने बरे होत नसत, त्यांना ते आपल्या जुन्या पद्धतीने ‘बरे’ करायचे. पण तो उपचार म्हणजे काहीतरी भूताविषारी, अमानुष क्रिया होत्या. आणि एक चूक झाली. रुग्णांच्या शरीरात काहीतरी ‘राहिलं’. त्यांना मृत समजून वार्ड सात मध्ये ठेवलं. आणि आगीचे कारण देऊन तो विभाग पूर्णपणे बंद करण्यात आला.

शवागारातलं भय

माझा पुढचा टप्पा होता ती शवागार खोली. तिथल्या जुन्या लाकडी दारातून मी शिरलो. वास… देवा, तो वास. जळलेल्या मांसाचा, खरकटेपणाचा आणि कुजल्यासारखा. एक मोठे प्रेशर कुकर होते, ज्यातून मानवी अवयव बाहेर काढले जात होते. पण एक कोना वेगळा होता. तिथं शेजारी शेजारी सात शरीरं झोपवली होती, प्रत्येकावर एक पांढरा पडदा. पण तो पडदा काळा पडला होता. काजळीने.

माझी नजर शेवटच्या शरीरावर गेली. त्याच्या पांढऱ्या पडद्यावर एक लाल डाग पसरला होता. ताजा. जसा तो नुकताच झालेला असेल. माझं हृदय धडधडायला लागलं. मी हळूवारपणे तो पडदा उचलला.

ते जे मी पाहिलं, ते आजही माझ्या डोळ्यांसमोरून जात नाही. ते शरीर… अर्धे जळालेले, अर्धे कुजलेले. पोट फाटलेलं, आतल्या आतल्या अवयवांवर किडे रांगत चालत होते. पण त्याचे डोळे उघडे होते. आणि ते फिरत होते. त्यानं माझ्याकडे पाहिलं. आणि त्याचं तोंड, जे अर्धं जळालं होतं, ते हललं. एक कर्कश आवाज बाहेर पडला, “बस… आता… सगळं… बरं… होईल.”

मी पाठीमागे उडी मारली. धावत सुटलो. पण ते दार… ते जुनं लाकडी दार… आतून बंद झालं होतं. मी धक्का मारला पण. काही फरक पडला नाही. मग मी वरच्या बाजूने जाणाऱ्या जिन्याकडे धावलो. तो वार्ड सात मध्येच उतरायचा.

वार्ड क्रमांक सात – मृतांचा नरक

वार्ड सात. तो शब्दांच्या पलीकडचा नरक होता. हवेत जळलेल्या केसांचा वास. प्रत्येक बेडवर एक पांढरा पडदा. आणि प्रत्येक पडद्याखाली… एक अर्धवट नष्ट झालेलं शरीर. काही जळालेली, काही फाटलेली. आणि सगळ्यांचे डोळे उघडे. ते फक्त माझ्याकडेच बघत होते.

दिवे झपाझप सुरू-बंद झाले. आणि प्रत्येक वेळी ते चमकले, की ती शरीरं जवळपास येत होती. एका बेडचा पडदा हलला. एक हात बाहेर आला. त्वचा काढलेली, काळ्या रक्तानं भरलेली. तो हात माझ्या दिशेने आला.

मी माझ्या मागचं दार धरलं. ते बंद होतं. मी ओरडलो. मदतीसाठी. पण ओरडण्याऐवजी फक्त एकच शब्द बाहेर पडला, “नको.”

दिवे आता बंद झाले. आता पूर्ण अंधार. फक्त ते सात जनांचे डोळे मला बघत होते. आणि मग, माझ्या कानात एक कुजबुजणं ऐकू आलं. सात वेगवेगळे आवाज, एकाच वेळी बोलत होते. “इथे ये… इथे ये… आम्ही तुला बरं करू…”

दिवे पुन्हा चमकले. आणि ती सात शरीरं… ती उभी होती. त्यांची तोंडं विकृतपणे उघडली होती. त्यांनी माझ्याकडे हात सरकवले.

मी कसं तरी ते दार उघडलं. मी पाठीमागे पळत सुटलो. मी कधी एवढं जोरात पळलो नव्हतो. मी माझ्या रूममध्ये शिरलो आणि किल्ली लावून घेतली. संपले. सगळं संपलं.

सकाळचं भय

सकाळ झाली. दिवस उजाडला. मी सुरक्षित होतो. मी माझ्या वरिष्ठ अधिकाऱ्याला सगळं सांगितलं. तो हसला. म्हणाला, “तुला ताप आला असेल. एक दिवस सुट्टी घे.” त्याने माझ्याकडे पाहिलं पण नाही.

मी घरी गेलो. पण झोप येईना. तो कर्कश आवाज, ते डोळे… तो वास… काहीही विसरू शकलो नाही.

शेवटचं पान

दुसऱ्या दिवशी मी ड्युटीवर गेलो. माझ्या टेबलावर एक जुना रजिस्टर होता. वार्ड सात ची जुनी ओपनिंग रजिस्टर. मी ती उघडली. शेवटच्या पानावर, १९८३ च्या त्या सात रुग्णांची नावं होती. आणि त्याखाली, एक नवीन नाव लिहिलेलं होतं. शाई ताजी होती.

ते माझे नाव होतं.

तेव्हापासून वार्ड सात ची बेल पुन्हा कधीही वाजली नाही.

पण मी अजूनही तो आवाज ऐकतो. रात्री झोपेत, माझ्या स्वप्नात. ड्रिंन्न्न्ग… ड्रिंन्न्न्ग… आणि मला कळतं, ते फक्त माझ्यासाठीच वाजत आहे.

ही Marathi Horror Story तुम्हाला एक वेगळा थरार अनुभव देईल — कारण यातलं प्रत्येक दृश्य, प्रत्येक आवाज खूपच खरा वाटतो.

निष्कर्ष – वार्ड क्रमांक ७ | Marathi Horror Story चा शेवट

कधी कधी काही कथा संपत नाहीत… त्या फक्त दुसऱ्या व्यक्तीकडे जातात. ही Marathi Horror Story म्हणजे फक्त एक हॉस्पिटल भयकथा नाही — ती एक अशी चेतावणी आहे की काही वार्ड बंद असतात कारण त्यातले रुग्ण अजूनही आत असतात.

अशाच आणखी मराठी भयकथा वाचा —
Read more Marathi horror stories on भय संवाद YouTube Channel.

Disclaimer: ही कथा काल्पनिक असून केवळ मनोरंजनासाठी आहे.